Ekspresjonizm
Po raz pierwszy termin ten został użyty w 1901 roku przez francuskiego malarza J. A. Herve’iego. Określił on tym terminem cykl swoich obrazów, które wystawione zostały w „Salonie Niezależnych”. Na dobre zakorzenił się ten styl na początku dwudziestego wieku, głównie w Niemczech, jednakże swoimi korzeniami sięga nawet końca dziewiętnastego wieku i takich twórców, jak van Gogh, Munch, Ensor czy Gauguin. Styl ten charakteryzuje się głównie niezwykłą wprost wyrazistością, siłą działania na każdego odbiorcę z osobna, jak i wszystkich jednocześnie, na niezwykle emocjonalną sferę psychiki każdego. Wykorzystuje się tutaj deformację, ostro zarysowane kontury przedmiotów. Przede wszystkim sztuka ta ma na celu przedstawienie uczuć, emocji artysty. Jest to totalne przeciwieństwo naturalizmu i mieszczaństwa. Dlatego też stosuje się tutaj przede wszystkim niezwykle wyraźny i sugestywny kolor, barwy kontrastowe, ważniejsza jest forma od treści, paroksyzm, deformacja, siła, patos, oszczędność w przedmiotach, koncentracja na określonych emocjach i doznaniach. Głównymi przedstawicielami, oprócz wymienionych wcześniej, byli Oskar Kokoschka, Egon Schiele, a w Polsce Zamoyski, Panieńsk, Hulewicz, Wroniecki i inni.